 |
Wat is de papegaaienziekte?
‘Papegaaienziekte’ wordt veroorzaakt door een bacterie, Chlamydophila psittaci. Vrijwel alle soorten wilde en tamme vogels kunnen deze bacterie bij zich dragen, zonder zelf ziekteverschijnselen te vertonen. Wanneer wel ziekte optreedt, zijn de vogels vaak minder actief, eten slecht, drogen uit, hebben diarree en
ontsteking van de oog- en neusslijmvliezen. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, behoort slechts ongeveer de helft van de vogels die deze ziekte verspreiden tot de papegaai-achtigen.
De bacterie wordt door besmette vogels, met of zonder ziekteverschijnselen, uitgescheiden in alle lichaamsvochten (slijm, traanvocht, mest). Buiten het dier kan de bacterie vrij lang overleven. Infectieuze
bacteriën zitten daardoor ook in bijvoorbeeld het volièrezand. Via lucht en stofdeeltjes verplaatsen de bacteriën zich en worden door andere vogels of de mens ingeademd. Onder omstandigheden van stress (bijvoorbeeld door transport of wanneer er veel vogels bij elkaar in een hok zitten) worden er meer bacteriën uitgescheiden.
Mensen lopen het meeste risico zich te besmetten wanneer zij intensief contact met vogels hebben, symptomen variëren van een lichte verkoudheid, tot grieperige verschijnselen (langdurig hoge koorts, rillerigheid, hoofd- en spierpijn) of ernstige longontsteking. Bij intensief contact met vogels dienen basale hygiëneregels in acht genomen te worden. Mensen met kooi- of volièrevogels moeten de verblijfplaats regelmatig reinigen en zelf goed de handen wassen na reiniging of zelfs handschoenen aandoen. |
|
|
|
